
Je hebt een afspraak met een klant om 9 uur. Je bent op tijd, hebt je voorbereid en zorgt ervoor dat je agenda vrij is.
Maar datzelfde uur dat je voor jezelf had gereserveerd om aan je strategie te werken, een belangrijke beslissing te nemen of werk te maken van je eigen ontwikkeling? Dat verschuif je vaak zonder al te veel moeite.
Herkenbaar?
We vinden het vanzelfsprekend om onze afspraken met anderen na te komen. Wanneer het over onze eigen afspraken gaat, lijken de regels plots een stuk flexibeler.
Waarom vinden we het zo normaal om verantwoordelijkheid te nemen voor anderen, terwijl onze eigen prioriteiten vaak als eerste moeten wijken?
1. Betrouwbaar zijn voor anderen kan ook een valkuil worden
Wanneer we een afspraak maken met iemand anders, creëren we verwachtingen. De andere persoon rekent op ons. We willen betrouwbaar zijn, niemand teleurstellen en onze relaties onderhouden. Zeker voor ondernemers en leidinggevenden is dat vaak een belangrijk onderdeel van hun professionele identiteit. Ze zijn gewend om verantwoordelijkheid te nemen, problemen op te lossen en beschikbaar te zijn wanneer anderen hen nodig hebben.
Dat zijn waardevolle kwaliteiten. En ze kunnen ook een valkuil worden.
Wanneer je voortdurend reageert op verwachtingen van anderen, bestaat het risico dat je die automatisch belangrijker maakt dan je eigen prioriteiten.
Een klant die iets vraagt, krijgt aandacht. Een medewerker met een probleem ook. De tijd die je had voorzien om na te denken over de toekomst van je onderneming? Die kan blijkbaar wel wachten.
Onderzoek binnen de sociale psychologie laat zien dat sociale verwachtingen ons gedrag kunnen beïnvloeden. Wanneer anderen op ons rekenen, kan dat een extra stimulans zijn om afspraken na te komen.
Het feit dat niemand anders iets van je verwacht, betekent niet dat wat je voor jezelf had gepland minder belangrijk is.
2. Waarom je eigen prioriteiten zo gemakkelijk verschuiven
Stel dat je dinsdagochtend twee uur hebt gereserveerd om aan een belangrijk project te werken. Wanneer dinsdag aanbreekt, vraagt een collega om hulp of duikt er een probleem op dat je onmiddellijk wilt oplossen.
Je besluit je project een dag te verschuiven. Een redelijke beslissing? Misschien wel. En wat als het de volgende week opnieuw gebeurt?
Een mogelijke verklaring ligt in wat gedragswetenschappers present bias noemen: onze neiging om onmiddellijke voordelen en ongemakken zwaarder te laten doorwegen dan toekomstige resultaten.
Een probleem vandaag oplossen geeft onmiddellijk resultaat. Werken aan je strategie, investeren in je ontwikkeling of een verandering voorbereiden levert vaak pas later iets tastbaars op.
En er speelt nog iets anders. We kunnen onze eigen afspraken gemakkelijk heronderhandelen. We zijn tenslotte zowel degene die de afspraak maakt als degene die beslist of er een uitzondering mogelijk is.
Natuurlijk zijn er situaties waarin je terecht je planning aanpast. Het probleem ontstaat wanneer je dat niet langer bewust doet, maar automatisch.
Wanneer de prioriteiten van anderen telkens voorrang krijgen, maak je ook een keuze over je eigen toekomst. Alleen sta je daar op dat moment misschien niet bij stil.
3. Je eigen afspraken nakomen vraagt persoonlijk leiderschap
We denken bij het nakomen van afspraken met onszelf vaak aan discipline. Alsof het vooral een kwestie is van streng genoeg zijn, beter plannen of gewoon doen wat je jezelf hebt voorgenomen.
Volgens mij gaat het ook over vertrouwen op je eigen beslissingen.
Toen je die tijd in je agenda reserveerde, deed je dat met een reden. Je maakte een bewuste keuze over wat belangrijk voor je was. Waarom zou je die beslissing telkens opnieuw in vraag stellen zodra er iets anders opduikt?
Omstandigheden kunnen veranderen en bijsturen is soms nodig. Niet elke nieuwe vraag hoeft aanleiding te zijn om opnieuw met jezelf te onderhandelen.
Persoonlijk leiderschap betekent ook dat je soms grenzen stelt, iemand laat wachten of accepteert dat je niet overal tegelijk beschikbaar kunt zijn.
En dat je jezelf kritische vragen stelt. Waarom heb ik deze afspraak verschoven? Was dat echt noodzakelijk? Of vind ik het gemakkelijker om aan verwachtingen van anderen te voldoen dan mijn eigen prioriteiten te verdedigen?
We zijn vaak bijzonder goed in het verklaren waarom iets niet gelukt is. Een verklaring is alleen niet noodzakelijk een reden om hetzelfde gedrag te blijven herhalen.
Een externe gesprekspartner kan helpen om die patronen zichtbaar te maken, je redeneringen kritisch te bevragen en je uit te dagen andere keuzes te maken. Bewust kiezen voor die ondersteuning is op zichzelf al een vorm van verantwoordelijkheid nemen. Niet omdat je het niet alleen kunt, maar omdat je actief investeert in jezelf en wat je wilt bereiken.
Slot
We besteden veel aandacht aan onze verantwoordelijkheden tegenover anderen. En terecht. Onze eigen ambities, ontwikkeling en toekomst verdienen minstens evenveel aandacht. Niet door jezelf meer verplichtingen op te leggen. Wel door bewuster te kiezen wat belangrijk voor je is en daar ook naar te handelen.
Want als je je eigen prioriteiten niet serieus neemt, waarom zouden ze dan vanzelf een plaats krijgen tussen alle verwachtingen van anderen?
Wil je bewuster werken aan je persoonlijke of professionele doelen, met iemand die kritisch meedenkt, je uitdaagt en je helpt om inzichten om te zetten in concrete actie? Dan nodig ik je graag uit voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.


