Tijdens een van mijn wekelijkse accountability gesprekken zei een cliënt iets dat me bijbleef.
“Het frustrerende is dat ik precies weet wat ik moet doen. Maar het gebeurt gewoon niet.”
Laat ik hem hier Tom noemen. Tom is slim, ambitieus en succesvol. Hij leidt een team, heeft een druk professioneel leven en zit vol ideeën.
Begin dit jaar had hij voor zichzelf een paar duidelijke voornemens. Hij wilde opnieuw meer structuur in zijn week brengen. Meer aandacht geven aan zijn gezondheid. En eindelijk werk maken van een project waar hij al lang over nadacht. Geen kleine dingen. Maar dingen waarvan hij zelf zei: “dit is belangrijk”.
En toch merkte hij twee maanden later dat er nauwelijks iets echt in beweging was gekomen.
Wanneer goede intenties verdwijnen in de drukte van het dagelijks leven
Tom had geen gebrek aan motivatie. Integendeel. Hij wist perfect wat hij wilde veranderen. Hij had er al vaak over nagedacht, soms zelfs plannen voor gemaakt.
Maar ondertussen vulden zijn weken zich snel met meetings, deadlines en onverwachte zaken. En ergens op zijn lijst stond nog altijd dat project waar hij al bijna twee jaar over sprak.
En die intentie om opnieuw wat meer te bewegen. En de wens om meer rust en structuur in zijn week te brengen. Zoals bij veel ambitieuze mensen gebeurde er iets heel menselijks. De urgente zaken kregen telkens voorrang op de belangrijke. Niet omdat die andere doelen niet telden. Maar omdat niemand echt het moment creëerde om erbij stil te staan.
Wat er verandert wanneer iemand mee blijft kijken
Toen Tom startte met een accountability traject veranderde er iets subtiels. Zijn agenda werd niet plots rustiger. Zijn werk werd niet plots eenvoudiger. Maar er kwam wel een moment van opvolging. Iemand die mee bleef kijken en hem regelmatig uitnodigde om stil te staan bij wat voor hem belangrijk was. Niet om te controleren. Maar om scherpte te brengen. In het begin merkte Tom dat goede intenties nog vaak verloren gingen in de drukte van de week.
Tot er op een avond iets kleins gebeurde. Hij werkte laat en zijn agenda voor de volgende dag stond al volledig vol. Normaal zou hij het project waar hij al zo lang over sprak opnieuw hebben uitgesteld. Maar deze keer hield hij een moment vrij dat we eerder die week expliciet hadden afgesproken. Geen groot plan. Gewoon één eerste stap.
De week erna zei hij: “Het was eigenlijk klein, maar het voelde alsof er eindelijk iets in beweging kwam. Als we dat niet hadden afgesproken, had ik het zeker opnieuw vooruitgeschoven. Maar nu wist ik dat je ernaar zou vragen.”
En vaak begint echte vooruitgang precies zo.
De stap van weten naar doen
Veel van de mensen met wie ik werk lijken in dat opzicht op Tom. Slimme en gedreven professionals. Mensen die vaak al heel goed weten wat ze willen veranderen of verbeteren. Het probleem is zelden kennis. De echte uitdaging zit meestal ergens anders: de stap van intentie naar actie.
Interessant genoeg zien we dit ook terug in onderzoek naar doelrealisatie: wanneer mensen hun intenties alleen voor zichzelf houden, verdwijnen ze vaak in de drukte van het dagelijks leven. Wanneer er echter een duidelijke afspraak is met iemand anders om regelmatig stil te staan bij de vooruitgang, neemt de kans dat doelen werkelijk gerealiseerd worden aanzienlijk toe. Het verschil zit dus niet alleen in wat we willen. Maar in hoe bewust we onszelf blijven herinneren aan wat belangrijk is.
Slot
Vooruitgang ontstaat zelden in één grote beslissing. Meestal ontstaat ze in kleine stappen die week na week worden opgevolgd. Het verschil zit vaak niet in wat we willen veranderen, maar in of wat belangrijk is ook effectief ruimte krijgt in onze agenda en aandacht. Soms maakt het daarbij een groot verschil wanneer er iemand is die mee blijft kijken en ervoor zorgt dat wat belangrijk is niet opnieuw naar de achtergrond verdwijnt.
Plan gerust een kennismakingsgesprek als je wil verkennen of een accountability traject een waardevolle volgende stap voor je kan zijn.
